1. Buch Samuel 26

Liber Primus Regum 26

1

Et venerunt Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes : Ecce David absconditus est in colle Hachila, quæ est ex adverso solitudinis.

Und die Siphäer kamen zu Saul nach Gibea und sprachen: Siehe, David ist verborgen auf dem Hügel Hachila, der gegenüber der Wüste liegt.

2

Et surrexit Saul, et descendit in desertum Ziph, et cum eo tria millia virorum de electis Israël, ut quæreret David in deserto Ziph.

Und Saul stand auf und zog hinab in die Wüste Ziph, und mit ihm dreitausend auserlesene Männer Israels, um David in der Wüste Ziph zu suchen.

3

Et castrametatus est Saul in Gabaa Hachila, quæ erat ex adverso solitudinis in via : David autem habitabat in deserto. Videns autem quod venisset Saul post se in desertum,

Und Saul lagerte in Gabaa Hachila, das gegenüber der Einöde am Weg war; David aber wohnte in der Wüste. Als er aber sah, dass Saul hinter ihm in die Wüste gekommen war,

4

misit exploratores, et didicit quod illuc venisset certissime.

Er sandte Kundschafter aus und erfuhr, dass er ganz sicher dorthin gekommen war.

5

Et surrexit David clam, et venit ad locum ubi erat Saul : cumque vidisset locum in quo dormiebat Saul, et Abner filius Ner, princeps militiæ ejus, et Saulem dormientem in tentorio, et reliquum vulgus per circuitum ejus,

Und David stand leise auf und kam an den Ort, wo Saul war; und als er die Stelle sah, in der Saul schlief, und Abner, den Sohn Ners, den Anführer seines Heeres, und Saul schlafend im Zelt und das übrige Volk rings um ihn herum,

6

ait David ad Achimelech Hethæum, et Abisai filium Sarviæ fratrem Joab, dicens : Quis descendet mecum ad Saul in castra ? Dixitque Abisai : Ego descendam tecum.\

David sprach zu Achimelech, dem Hetiter, und zu Abisai, dem Sohn der Sarvia, dem Bruder des Joab, und sagte: Wer wird mit mir zu Saul ins Lager hinabsteigen? Da sagte Abisai: Ich werde mit dir hinabsteigen.

7

Venerunt ergo David et Abisai ad populum nocte, et invenerunt Saul jacentem et dormientem in tentorio, et hastam fixam in terra ad caput ejus : Abner autem et populum dormientes in circuitu ejus.

Da kamen David und Abisai in der Nacht zum Volk und fanden Saul schlafend in seinem Zelt liegen, mit dem Speer, der in die Erde gesteckt war an seinem Kopf; Abner aber und das Volk schliefen rings um ihn.

8

Dixitque Abisai ad David : Conclusit Deus inimicum tuum hodie in manus tuas : nunc ergo perfodiam eum lancea in terra semel, et secundo opus non erit.

Und Abisai sprach zu David: Gott hat heute deinen Feind in deine Hände geschlossen; nun will ich ihn also mit dem Speer auf einmal zur Erde durchbohren, und es bedarf keines zweiten Stoßes.

9

Et dixit David ad Abisai : Ne interficias eum : quis enim extendet manum suam in christum Domini, et innocens erit ?

Und David sagte zu Abischai: Töte ihn nicht! Denn wer wird seine Hand gegen den Gesalbten des Herrn ausstrecken und unschuldig bleiben?

10

Et dixit David : Vivit Dominus, quia nisi Dominus percusserit eum, aut dies ejus venerit ut moriatur, aut in prælium descendens perierit :

Und David sprach: So wahr der Herr lebt, wenn nicht der Herr ihn schlägt, oder sein Tag kommt, dass er sterben muss, oder er in den Krieg hinabzieht und umkommt:

11

propitius sit mihi Dominus ne extendam manum meam in christum Domini. Nunc igitur tolle hastam quæ est ad caput ejus, et scyphum aquæ, et abeamus.

Der Herr sei mir gnädig, dass ich meine Hand nicht ausstrecke gegen den Gesalbten des Herrn. Nimm nun also den Speer, der an seinem Kopf ist, und den Wasserkrug, und lass uns gehen.

12

Tulit igitur David hastam, et scyphum aquæ qui erat ad caput Saul, et abierunt : et non erat quisquam qui videret, et intelligeret, et evigilaret, sed omnes dormiebant, quia sopor Domini irruerat super eos.

Da nahm David den Speer und den Wasserkrug, der am Kopfende Sauls stand, und sie gingen fort; und es war niemand, der sah und erkannte und aufwachte, sondern alle schliefen, weil ein tiefer Schlaf vom Herrn über sie gekommen war.

13

Cumque transisset David ex adverso, et stetisset in vertice montis de longe, et esset grande intervallum inter eos,

Und als David gegenüber vorübergezogen war und auf dem Gipfel des Berges aus der Ferne stand, und ein großer Abstand zwischen ihnen war,

14

clamavit David ad populum, et ad Abner filium Ner, dicens : Nonne respondebis, Abner ? Et respondens Abner, ait : Quis es tu, qui clamas, et inquietas regem ?

David rief zum Volk und zu Abner, dem Sohn des Ner, und sprach: Willst du nicht antworten, Abner? Und Abner antwortete und sprach: Wer bist du, der du rufst und den König beunruhigst?

15

Et ait David ad Abner : Numquid non vir tu es ? et quis alius similis tui in Israël ? quare ergo non custodisti dominum tuum regem ? ingressus est enim unus de turba ut interficeret regem dominum tuum.

Und David sprach zu Abner: Bist du nicht ein Mann? Und wer ist dir sonst gleich in Israel? Warum hast du also nicht deinen Herrn, den König, bewacht? Denn einer aus der Volksmenge ist eingedrungen, um den König, deinen Herrn, zu töten.

16

Non est bonum hoc, quod fecisti : vivit Dominus, quoniam filii mortis estis vos, qui non custodistis dominum vestrum, christum Domini : nunc ergo vide ubi sit hasta regis, et ubi sit scyphus aquæ qui erat ad caput ejus.\

Es ist nicht gut, was du getan hast; so wahr der Herr lebt, ihr seid des Todes, weil ihr euren Herrn, den Gesalbten des Herrn, nicht bewahrt habt. Und nun sieh, wo der Speer des Königs ist und der Wasserkrug, der an seinem Kopfende stand.

17

Cognovit autem Saul vocem David, et dixit : Numquid vox hæc tua, fili mi David ? Et ait David : Vox mea, domine mi rex.

Saul aber erkannte die Stimme Davids und sprach: Ist das nicht deine Stimme, mein Sohn David? Und David sprach: Meine Stimme, mein Herr König.

18

Et ait : Quam ob causam dominus meus persequitur servum suum ? quid feci ? aut quod est malum in manu mea ?

Und er sprach: Warum verfolgt mein Herr seinen Knecht? Was habe ich getan? Oder was ist Böses in meiner Hand?

19

Nunc ergo audi, oro, domine mi rex, verba servi tui : si Dominus incitat te adversum me, odoretur sacrificium : si autem filii hominum, maledicti sunt in conspectu Domini qui ejecerunt me hodie ut non habitem in hæreditate Domini, dicentes : Vade, servi diis alienis.

Nun höre also, ich bitte, mein Herr König, die Worte deines Knechtes: Wenn der Herr dich gegen mich aufstachelt, möge er ein Opfer riechen; wenn aber die Menschenkinder, verflucht sind sie vor dem Herrn, die mich heute vertrieben haben, damit ich nicht im Erbe des Herrn wohne, indem sie sagen: Geh, diene fremden Göttern.

20

Et nunc non effundatur sanguis meus in terram coram Domino : quia egressus est rex Israël ut quærat pulicem unum, sicut persequitur perdix in montibus.

Und nun möge mein Blut nicht auf die Erde ausgegossen werden vor dem Herrn; denn der König Israels ist ausgezogen, um einen Floh zu suchen, wie man eine Rebhuhn in den Bergen verfolgt.

21

Et ait Saul : Peccavi : revertere, fili mi David : nequaquam enim ultra tibi malefaciam, eo quod pretiosa fuerit anima mea in oculis tuis hodie : apparet enim quod stulte egerim, et ignoraverim multa nimis.

Und Saul sprach: Ich habe gesündigt; kehre zurück, mein Sohn David; ich werde dir keineswegs mehr Böses tun, weil heute meine Seele in deinen Augen wertvoll war; denn es zeigt sich, dass ich töricht gehandelt habe und sehr vieles nicht gewusst habe.

22

Et respondens David, ait : Ecce hasta regis : transeat unus de pueris regis, et tollat eam.

Und David antwortete und sprach: Siehe, der Speer des Königs; einer von den Knaben des Königs soll vorübergehen und ihn nehmen.

23

Dominus autem retribuet unicuique secundum justitiam suam et fidem : tradidit enim te Dominus hodie in manum meam, et nolui extendere manum meam in christum Domini.

Der Herr aber wird jedem vergelten nach seiner Gerechtigkeit und Treue; denn der Herr hat dich heute in meine Hand gegeben, und ich wollte meine Hand nicht ausstrecken gegen den Gesalbten des Herrn.

24

Et sicut magnificata est anima tua hodie in oculis meis, sic magnificetur anima mea in oculis Domini, et liberet me de omni angustia.

Und wie deine Seele heute in meinen Augen groß geworden ist, so möge meine Seele in den Augen des Herrn groß werden, und er befreie mich aus aller Bedrängnis.

25

Ait ergo Saul ad David : Benedictus tu, fili mi David : et quidem faciens facies, et potens poteris. Abiit autem David in viam suam, et Saul reversus est in locum suum.

Saul sprach also zu David: Gesegnet bist du, mein Sohn David; und wirklich wirst du handelnd handeln und mächtig sein wirst. David aber ging seinen Weg, und Saul kehrte an seinen Ort zurück.

1. Buch Samuel 26 (Liber Primus Regum 26) in der lateinischen Überlieferung der Vulgata Clementina.